Η λυγερόκορμη βάρδος ξεπέζεψε από το άλογό της, και ξεκίνησε να καθαρίζει το ξέφωτο που θα έστρωνε να κοιμηθεί το βράδυ για να ανάψει φωτιά. Αφού μάζεψε όλα τα ξερά χόρτα και περιχαράκωσε την εστία με μεγάλες πέτρες, μπήκε στο δάσος να βρει ξερόκλαδα. Οι κορυφές των δένδρων είχαν αρχίσει να φωτίζονται από τις φλόγες των νεαρών βλαστών, και έβλεπε άνετα.

Ίσως ήταν οι σκιές που έριχναν τα φλογόδενδρα που τρεμόπαιξαν, ίσως κάποιο κλαδάκι που έσπασε καθώς την πλησίασε από πίσω, αλλά ο ληστής δεν κατάφερε να την αιφνιδιάσει. Το εγχειρίδιό του χτύπησε τον αέρα στο σημείο που ήταν η ωμοπλάτη της Αζάλιας το προηγούμενο δευτερόλεπτο και τα πόδια του λύγισαν, χτυπημένα πίσω από τα γόνατα με ένα χοντρό κούτσουρο. Το ίδιο κούτσουρο ήταν το τελευταίο πράγμα που είδε προτού να πέσει αναίσθητος με σπασμένη μύτη.

Έιχε ήδη βγει το φεγγάρι όταν ο ληστής άρχισε να σαλεύει. Η Αζάλια τον κοιτούσε τρώγοντας τη σούπα της.

“ωωωωχ”

“Μην ακουμπάς τη μύτη σου, είναι σπασμένη. Σε καθάρισα από το αίμα για να μην πνιγείς και την ανέταξα αλλά θα είσαι πρησμένος για πολύ καιρό. Για τον πόνο δε σου έδωσα τίποτα. Να μάθεις να χτυπάς πισώπλατα ανυπεράσπιστα κοριτσάκια.”

“Πολύ ανυπεράσπιστα. Σκύλα…Αν σε πιάσω στα χέρια μου!”

“Θα πρέπει πρώτα να τα λύσεις από τα πόδια σου. Με την ησυχία σου. Έχεις μισή μέρα μέχρι να σε παραδώσω αύριο στη φρουρά  της Ιάζης. Επίσης το σχοινί είναι υφασμένο από δεσμόχορτο. Όσο το τεντώνεις τόσο σφίγγει. Και δε θα το κόψω για να μην πάθεις γάγγραινα.”

“Γκρμφλχ” ήταν η απάντηση του ληστή.

“Σκασμός τώρα. Ήμουν καβάλα όλη μέρα και θέλω να κοιμηθώ λίγο. Αν έχεις αντιρρήσεις, δεν έχω κάψει ακόμα το κούτσουρο που σε ασπάστηκε.”

Ο ληστής δεν ξαναμίλησε, παρά έμεινε να τρίβει την πρησμένη του μύτη. Η Αζάλια σκεπάστηκε με την κουβέρτα της και άφησε την κούρασή της να την παρασύρει σε ύπνο χωρίς όνειρα.

Δύο ώρες αγαπημένης ασχολίας σε χαλαρό περιβάλλον φτάνουν για να επανέλθει το μυταλό σε λειτουργούσα κατάσταση και να (επανα)συνειδητοποιηθούν οι προτεραιότητες. Μου αρέσει να διαβάζω όμορφες ιστορίες. Μου αρέσει πολύ. Όταν με κάνουν να σκέφτομαι μου αρέσει ακόμα περισσότερο. ΕΦ. Καλή ΕΦ. Διανοητικός οργασμός

Ευτυχία. Να ζεις τη ζωή σου κάνοντας κάτι που σου αρέσει. Τόσο απλό. (Οι προτεραιότητες που λέγαμε)

Γαμώ την ιατρική μου μέσα. Γουστάρω να βοηθάω ανθρώπους. Τη βρίσκω. Φτάνει αυτό? Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι σίγουρα. Δε βγαίνει πάντως. Κάι δεν κολλάει. Δεν. Απλά. Το ελληνικό σύστημα ίσως. Ίσως. Ίσως όχι.

Η εξαντλητική δουλειά έχει συγκεκριμένο πλεονέκτημα/μειονέκτημα: Σου αφαιρεί την ικανότητα να σκεφτείς. Γαμώτο. Μούδιασμα, διανοητικό, που σε βυθίζει σε λασπωμένη ατμόσφαιρα, σε πυκνή ομίχλη, στην καταχνιά. Βοήθεια! Τι μου χε πει η Ναταλία 13 χρόνια πριν? Μην ασχολείσαι μόνο με το μυαλό σου γιατί θα το κάψεις. Τ ο σώμα θέλει ίση μεταχείρηση, αν όχι εντατικότερη. Α ρε ξαδέρφη, με έσωσες τότε. Καιρός να ακολουθήσω ξανά τη συμβουλή.

Φυσάει. Δροσιά.

Καιρός να σκεφτώ λίγο, τώρα που δουλεύει…

Αν αυτό είναι το παρελθόν, απλά ανυπομονώ για το μέλλον

Συνολικά, σε 3 24ωρα, έχουμε 3,5 + 3 + 8,5 + 5 = 20 ώρες ύπνο. Προφανώς δεν φτάνει γιατι χωρίς προφανή λόγο το να κοιμάσαι από τις 18:45 της τρίτης μέχρι τις 06:15 της τετάρτης είναι λίγο ακραίο.  Τι σου είναι η δουλειά…

Έχω στην πλάτη μου δέσμευση για εργασία περιοπής: Βιολογία και Ιατρική ως θέματα της ΕΦ. Υλικό, διαφάνειες, ομιλία. Το κλώθω από 6μήνου.  Τις προάλλες με έχωσα περαιτέρω: Άρθρο για το περιοδικό της λέσχης. Έχω ιδέα. Η οποία τυγχάνει πολλά υπόπτως πολλά ομοιάζουσα της προαναφερθείσης… Λες να τα συνδυάσουμε? Χμ…

Κίνηση, όχι των αυτοκινήτων, η άλλη. Απολύτως απαραίτητη για να μην καταλήξω μαρμαρωμένος βασιλιάς. Κολύμπι, χορός, έστω διατάσεις στο σπίτι. Ποιος τις κάνει με όρεξη μηδέν από δουλειά και συμπαρομαρτούντα…? Αυτός που δεν έχει πεθάνει ακόμα είναι η απάντηση.