Perspective

Γύρισα σπίτι θέλωντας να πέσω στο κρεββάτι μου και να ψοφήσω. Και διάβασα για το σεισμό στην Αϊτή (ναι, ζω κάτω από πέτρες). Αυτοί δεν είχαν επιλογή. Kinda puts things into perspective.

Κρέπες και άλλα…

Η καλύτερη κρέπα της Ελλάδας (έστω, της Νότιας ) ήρθε στην Αττική. Artisti Crepa στη Ραφήνα: γλυκές αναμνήσεις γεύσεων με συνάντησαν Δευτέρα βράδυ στο μεγάλο λιμάνι της ανατολικής Αττικής. Η παχυντική, ανθυγιεινή και απλά πεντανόστιμη μακαρονάδα του Παύλου με επιδόρπιο κρέπα με μέλι, καρύδι, κανέλα και ψητό μήλο. Απαραίτητο συμπλήρωμα ο φρεσκοφιλτραρισμένος καφές, και η παρέα παλιών φίλων. Όσοι πιστοί ξέρετε. Οι υπόλοιποι απλά προσέλθετε για να πειστείτε

Corollary

The only permanent route away from physical pain is through it. Interestingly, the same seems to go for psychic pain.

Έμπνευση

Αν αυτό είναι το παρελθόν, απλά ανυπομονώ για το μέλλον

Loreena

Ήρθε και στην Ελλάδα. Καθισμένος οκλαδόν (πόσα χρόνια έχω να το κάνω αυτό?) στην ψηλότερη κερκίδα του αρχαίου ωδείου της Πάτρας, με θέα τα βουνά της Στερεάς και τα ηλιοκαμμένα σύννεφα που χαιρέτιζαν τη δύση, χάθηκα για 2 ώρες στην ατμοσφαιρική φωνή αυτής της ταξιδιάρισσας καναδέζας. Μου αρέσουν πολύ τα ηχοχρώματα της ιρλανδέζικης μουσικής και η Μακένιτ τα αξιοποιεί ενδελεχώς στις συνθέσεις της. Χωρίς βέβαια να λείπουν τα ροκ, ανατολίτικα και τζαζ στοιχεία που τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς της ότι είναι στην ουσία μια νομάδα. Μακάρι όλα τα ταξίδια να δίνουν αφορμές για τέτοιες δημιουργίες.

Θερινό Ηλιοστάσιο

Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Πέρασε και φέτος. Και έφερε μαζί της ένα καλό μασάζ, μια ριζοσπαστική ιδέα και προτάσεις για τάι τσι και γιόγκα. Από αύριο πρόγραμμα.

Στάση Ζωής

Δε θα με τρελάνουν αυτοί, εγώ θα τους τρελάνω.

Sleep debt, δημιουργικότητα, κίνηση

Εφημερία την Παρασκευή. 00-11:30. Σάββατο πρωί αναχώρηση για Αθήνα. Με λίγο υπνάκι στη σκιά φτάνω αλώβητος. Καφές, χάζι, άραγμα, ύπνος (2-3 ώρες) και κατά τις έντεκα το βράδυ επίσκεψη στους δικούς και βόλτα γλυφάδα για παγωτό. Ύπνος στις 3 το βράδυ. Κυριακή έγερσις κατά τις 12:30. Μεσημεριανό και καφές στα εξάρχεια. Βραδάκι εκδήλωση της ΑΛΕΦ. Καπάκι φόρτωμα εφοδίων και αναχώρηση για Πάτρα. Άφιξη κατά τη μιάμιση το βράδυ, τα συνήθη και ύπνος. Ανάσα.

Συνολικά, σε 3 24ωρα, έχουμε 3,5 + 3 + 8,5 + 5 = 20 ώρες ύπνο. Προφανώς δεν φτάνει γιατι χωρίς προφανή λόγο το να κοιμάσαι από τις 18:45 της τρίτης μέχρι τις 06:15 της τετάρτης είναι λίγο ακραίο.  Τι σου είναι η δουλειά…

Έχω στην πλάτη μου δέσμευση για εργασία περιοπής: Βιολογία και Ιατρική ως θέματα της ΕΦ. Υλικό, διαφάνειες, ομιλία. Το κλώθω από 6μήνου.  Τις προάλλες με έχωσα περαιτέρω: Άρθρο για το περιοδικό της λέσχης. Έχω ιδέα. Η οποία τυγχάνει πολλά υπόπτως πολλά ομοιάζουσα της προαναφερθείσης… Λες να τα συνδυάσουμε? Χμ…

Κίνηση, όχι των αυτοκινήτων, η άλλη. Απολύτως απαραίτητη για να μην καταλήξω μαρμαρωμένος βασιλιάς. Κολύμπι, χορός, έστω διατάσεις στο σπίτι. Ποιος τις κάνει με όρεξη μηδέν από δουλειά και συμπαρομαρτούντα…? Αυτός που δεν έχει πεθάνει ακόμα είναι η απάντηση.

Περί μη αναγκαιότητος της θλίψεως

Το γεγονός της ύπαρξης προσδίδει δύο μοναδικές ευκαιρίες στην ανθρώπινη ψυχή. Η μια είναι να κατανοήσει το σύμπαν, ή ένα μικρό έστω κομμάτι του. Η άλλη είναι να ερωτευτεί. Οι δύο αυτές υπερβατικές καταστάσεις (μήπως είναι μια και η αυτή…?) έχουν ένα κοινό: Μας επιτρέπουν να αποκοπούμε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, μια στιγμή ίσως, από την αμείλικτη ροή του χρόνου. Μας καθιστούν αθάνατους, άτρωτους στην ασφυκτική βεβαιότητα του εντροπικού θανάτου. Για μια τουλάχιστον στιγμή, μας κάνουν θεούς.

Εγώ τουλάχιστον χαίρομαι που υπάρχω

Ζωή, και όχι μόνο

Τη μια στιγμή γιορτάζεις την ύπαρξη, την επόμενη τιμάς το θανατο. Σήμερα καλωσορίζεις τους ανθρώπους στη ζωή σου, αύριο τους αποχαιρετάς στο μεγάλο τους ταξίδι.

Κύκλοι, άσπρο-μαύρο, ισορροπία. Η τέλος πάντων, έτσι είναι. Asta la vista, baby.

Ζωή σε μας.

Στη Νέα Ορλεάνη το χουν πιάσει το νόημα.

Καλό μας φθινόπωρο χειμώνα…